قدحی عشق


قدحی عشق

قدحی عشق
کوک کن سازم را با گل لبخندت
شاد کن قلبم را با گل پیوندت

چشم واکن تا من مست رویا گردم
یک قدح با من باش تا که دریا گردم
شانه کن مویم را با لبانت نم‌نم
بوسه‌ای داغ از عشق، بشود چاره غم
شعله شعله مستی از نگاهت لبریز
بنشین رو در رو عشق در جامم ریز
"فرناز افسردل از تهران"


لهجه باران
تو می‌خندی و جاری می‌شوم با عطر شب‌بوها
نگاهم را شناور می‌کنم در برکه قوها
تو می‌خوانی برایم عشق را با لهجه باران
صدای تو رهایم می‌کند از این هیاهوها
نسیمی مهربان می‌آید از دریا به آرامی
دلم را می‌برد آهسته بر امواج گیسوها
چگونه مست و از خود بی‌خود و حیران نباشم من
که در چشم تو حیرانند نرگس‌ها و آهوها
پس از این سهم من عشق است پرواز است، آواز است
ببین تقسیم کردم آسمان را با پرستوها
"اسماعیل فرزانه از تهران"


موج انرژی مثبت
آنی درنگ
کمی دقت
لحظه‌ای مکث
صدای قدم‌های بهار می‌آید
با کوله‌باری از انرژی‌های مثبت
از شکفتن
از رویش
از نشاط و پویش
بهار می‌آید
که بگوید
به موج انرژی‌های مثبت بپیوندید
"عطا حقیقت‌بین از تهران"


غزل عاشورایی
نوشت شعر مرا دختری که تنها بود
همان که تکیه کلامش همیشه "بابا" بود
رسید بر سر مطلع، نوشت: تشنه شدم
و آب رد شد از او، آه، او چه تنها بود
نوشت در تب رویا نفس نفس می‌زد
خیال مدعی ما همیشه زیبا بود
رسید از تپش باغ آرزو، مردی
و گریه کرد برای رقیه... این‌جا بود
که شعر زاده شد و مرد آب را گم کرد
و در تصور او، آب مثل رویا بود
درون قرن یخی فرصت وفا کم بود
دوباره منتظر معجز مسیحا بود
رسید مرد بزرگی به روی اسب سفید
گمان کنم که هم ایشان که ابن زهرا بود
دوباره در تب شعرم قدم‌زنان کوچید
غبار خاطره‌هایش به دست یغما بود
و حال دختر شعرم نگاه بغضش را
که باز هم پی پاکی، پی اهورا بود
به سمت ماه بزرگی گرفت و بالغ شد
و گریه کرد که ماهی، دگر نه آن‌جا بود
و آسمان غزل پاره پاره شد، پژمرد
گلی که یوسف آن کودک زلیخا بود
رسید بر سر مقطع، تمام شعر، سیاه
... رقیه ماند و سری که برای بابا بود
"مریم وزیری"


معجزه
دستانم را به چتر نیالوده‌ام
و بذرهای فکرم را به نومیدی
عادت عقب‌گرد را به نسیان سپرده‌ام
هر سحرگاه خواب خورشید را بوسه‌ای خواهم بخشید تا بیداری
و هر ستاره را قاصدک رویایی خواهم ساخت تا آسمان
گوسفند روزمرگی را به مسلخ می‌برم
تا جوانه کوچک لرزان شوریدگی‌ام را نچرد
و گیسم گره این جوانه خواهد شد برای استجابت
سنگریزه تمام دریاچه‌ها را به مار همه هوس‌ها خواهم کوبید
و این معجزه را ایمان خواهم آورد
که انسان روزی دوباره زاده خواهد شد چون نخست
که خورشید، داغ سجده بر انسان است به پیشانی آسمان
من این زندگی را دوباره نمی‌میرم
پس آن را با شکوه می‌میرم
"نیکتا برومندیان از شیراز"


پرچین اندیشه
رازهایت را قبل از طلوع آفتاب بگو
در درون خود شادمانی را دنبال کن
در جشن شادی‌ها همیشه دنبال کسی باش
ستاره‌های خیالت را به دفتر قلبت بچسبان
زیبایی را در گرمای نگاه کودکان پیدا کن
و آرامش را
در پس توفان زندگی بیاب
"ابراهیم سیامکانی از تهران"

عضویت

کاربران آنلاین

ما 39 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

مجوزهای برگزاری تور

   شماره مجوزه:3586/090706073                                                                                                                                                                                                                                                                                             
                                                                                                                                                                                                              شماره مجوز:22065- 126